Fiscaal wanbeleid

Gelukkig is er nog de fiscus, uw vriend

OPINIE − 25/07/12, 06u54

• 
•  

  Wie te uitgebreid gaat eten riskeert een monsterboete, wie een bank overkop laat gaan een gouden handdruk

Het nieuwe fiscale stelsel voor bedrijfswagens is een nooit eindigendegrap aan het worden. De federale regering veranderde de berekening van dat fiscale voordeel vanaf begin dit jaar. Met groene overwegingen had het niets te maken. Dat was gewoon de saus die moest verbergen dat het om een begrotingsmaatregel ging. Net zoals verhogingen van de sigarettenprijs er niet uit gezondheidsoverwegingen komen, maar om de schatkist te spijzen.

De hele regeling draaide uit op een farce. Het duurde maanden vooraleer duidelijk was hoe alles moest worden berekend en wie nu precies hoeveel moest afdragen. Het resultaat is een administratieve puinhoop. Maar dan een die een vervelend staartje kan krijgen. Wie het voordeel verkeerd berekent, kan nadien een monsterboete krijgen wegens belastingontduiking.

Gelukkig is er nog de fiscus, uw vriend. De federale overheidsdienst Financiën heeft een rondzendbrief opgesteld waardoor een zogenaamde administratieve tolerantie wordt toegepast. De overheid erkent met andere woorden dat ze het dossier heeft verknoeid en wie als gevolg daarvan fouten heeft gemaakt moet geen monsterboetes vrezen.

Dezelfde rondzendbrief bevat nog andere pareltjes. Zo krijgen de fiscale ambtenaren de instructie dat overdreven restaurantkosten voortaan niet langer zullen aanvaard worden. Werden overdreven kosten vroeger dan wel aanvaard? En waar ligt de grens tussen overdreven en aanvaardbaar? In elk geval is de sanctie bij overtreding in dit geval wel de omstreden 309 procent.

Het is symptomatisch voor de manier waarop er in ons land wordt omgegaan met belastingen en fraude. Het is zoals een toneelgroep die discussieert over de vraag op welk podium moet worden gespeeld, maar niet over welk stuk wordt opgevoerd.

Terwijl er ongetwijfeld opnieuw een hele discussie zal losbarsten over restaurantbonnetjes, verdwijnen echte pijnpunten naar de achtergrond. Zoals het feit dat er in België de facto straffeloosheid bestaat voor handel met voorkennis. Daarvoor werd tot nog toe welgeteld één veroordeling uitgesproken. Geen nieuwe vaststelling, maar ze blijft even ontluisterend.

Witteboordencriminaliteit is ook criminaliteit. Alleen is de aanpak ervan om een of andere reden geen prioriteit. Wie te uitgebreid gaat eten, riskeert een boete van 309 procent. Wie een bank overkop laat gaan een gouden handdruk.

Steven Samyn
Chef politiek

De zelfgenoegzaamheid van de Wetstraat

De rente is laag, doe er echt iets mee

OPINIE − 20/07/12, 09u30

Ivan Van de Cloot: Waarom kiest de regering voor het uitgeven van de rentemeevaller? Hij is hoofdeconoom van Itinera Institute.

• 
•  

  De zelfgenoegzaamheid van een deel van de Wetstraat blijft toch nog steeds verrassen. Alsof iedereen al vergeten is hoe dicht we vorig jaar bij de afgrond stonden

Ja, de lage rente was een grote meevaller voor de begroting. Dé vraag voor alle begrotingswatchers was dan ook wat de regering zou doen met dit buitenkansje. Deze week werd ook voor de leek duidelijk dat ons land opnieuw gevaarlijk dicht in de buurt van een officiële schuldgraad van 100 procent van het nationaal inkomen zit. Een optie was dan ook geweest om de meevaller aan te wenden om ons tekort versneld af te bouwen. Daar werd niet voor gekozen. Een hoge schuld betekent dat onze kinderen en kleinkinderen moeten opdraaien voor uitgaven die vaak voor hun geboorte plaatsvonden. Naast deze directe morele kant maakt een hoge overheidsschuld ons ook vatbaarder om in de turbulentie van de Europese schuldencrisis terecht te komen.

De zelfgenoegzaamheid van een deel van de Wetstraat blijft toch nog steeds verrassen. Alsof iedereen al vergeten is hoe dicht we vorig jaar bij de afgrond stonden na een ratingverlaging en aangroeiende speculatie tegen ons land. De buitenwacht verkijkt zich bovendien niet op pijnpunten als de waarborgen van Dexia en ongefinancierde pensioenen, die als een zwaard van Damocles boven ons hoofd blijven hangen. Waarom kiest men dan toch voor het uitgeven van de rentemeevaller?

Feliciteren
Het eerste argument om de meevaller uit te geven zou kunnen zijn dat het crisis is en zeker niet de tijd om de broeksriem nog harder aan te halen. Dat we anno 2012, of vijf jaar na het losbarsten van de crisis, niet spreken over het objectief van een begrotingsevenwicht maar dat we ons zelfs feliciteren met het bereiken van een tekort van 2,8 procent van het nationaal inkomen, wijst erop dat ons land niet bepaald in de val van zogenaamde excessieve austeriteit is gevallen. Dit blijkt ook uit het structureel tekort dat gecorrigeerd voor de conjunctuurcyclus slechter uitkomt dan eerder gesteld.

Genereren de budgettaire maatregelen misschien een hefboomeffect voor de economie? Het verlagen van de bedrijfsvoorheffing voor onderzoekers, de administratieve vereenvoudiging en de creatie van bedrijfsstageplaatsen zijn ongetwijfeld heel zinvolle initiatieven. Het horecaplan van 39 miljoen is een van de paradepaardjes. Dat laatste kunnen alleen Belgen bedenken: cafés en restaurants zullen de economie er weer bovenop helpen.

Alle gekheid op een stokje: onze concurrentiekracht wordt er niet door verbeterd. Na de btw-verlaging voor de horeca zouden we eindelijk eens moeten evalueren of die gunstmaatregelen effectief zullen opleveren wat beloofd werd. Dit is meteen een heel belangrijk pijnpunt voor ons land. Maatregelen worden met grote fanfare aangekondigd en daarna wordt het windstil. Van een echte evaluatiecultuur is helaas geen sprake. En dat is jammer, het gaat tenslotte over het besteden van maatschappelijke middelen, waarvan we ook moeten nagaan of ze het beloofde resultaat bereiken.

Dit zou geen overbodige luxe zijn, willen we het beleid vervolgens bijsturen. En het gaat daarbij uiteraard niet enkel om nieuwe maatregelen, idealiter zouden alle overheidsuitgaven een dergelijke test moeten ondergaan. We vragen vele offers van onze bevolking, degelijke efficiëntietoetsen zouden de acceptatiegraad ervoor zonder twijfel kunnen versterken.

Toegegeven, een begrotingsoefening zit altijd gevangen in een keurslijf. Op korte termijn moeten snel knopen doorgehakt worden. Vandaar is het positief om te vernemen dat er gewerkt wordt aan een bredere relancestrategie naar het einde van het jaar toe.

Lat hoog leggen
Bij het uitwerken van die strategie moeten we de lat werkelijk hoog leggen willen we met ons land terug naar de bronnen van economische groei. Betekent echt politiek leiderschap niet dat men prioriteiten durft te herschikken? Het uitgangspunt dient hierbij te zijn dat ons land alle troeven heeft om tot de kern van Europa gerekend te worden. Door de turbulentie in het zuiden van Europa plukken we nu tijdelijk de baten van de kapitaalvlucht daar, maar het zou erg onverstandig zijn om te denken dat die definitief verworven zijn.

Gisteren hoorden we bij de voorstelling van de begrotingscontrole nog dat ons land niet langer de zieke man maar de gezonde vrouw van Europa is. Het was een uitspraak die veel animo opwekte. Misschien verdient de gefluisterde boodschap die erop volgde: "er is geen reden tot euforie", evenveel aandacht.

Een begroting is het sluitstuk van het regeringswerk. Maatschappelijke keuzes worden gekristalliseerd in harde cijfers. Het is in het huidige communicatietijdperk vaak zo dat er vooral ingezoomd wordt op woorden en niet op daden. Opvallend was dat Geert Hoste deze week ook grappen begon te maken over de begroting. Wellicht zijn werkelijk alle grappen over het koningshuis ondertussen uitgeput, misschien mogen we hopen dat de publieke financiën eindelijk wat meer aandacht zullen krijgen.

Di Rupo valt uit de toon ...

"Premier Di Rupo valt uit de toon op Europese top"

BEWAAR ARTIKEL

• ARTIKEL
•  30  REACTIES

• 
• 

Bewerkt door: Joeri Vlemings
29/06/12 - 00u58  Bron: belga.be© photo news.

Premier Elio Di Rupo heeft tijdens het eerste deel van de Europese top een paar opvallende tussenkomsten gehouden. Hij herhaalde de Belgische kritiek op de aanbevelingen van de Europese Commissie, maar stelde, zo zeggen diplomaten, ook het nut van het 'twopack' in vraag. Dat is de verzamelnaam van de in de steigers staande Europese wetgeving die de controle op de nationale begrotingen moet versterken. De woordvoerder van Elio Di Rupo ontkent echter "met klem" dat de premier op de Europese top het nut van het 'twopack' in twijfel getrokken heeft.

Tijdens de verschillende Europese ministerraden uitten de Belgische ministers de voorbije weken steevast dezelfde kritiek op de Europese aanbevelingen. Ons land is het eens met de doelstellingen, maar de Europese Commissie laat te weinig manoeuvreerruimte, luidde het telkens. Vooral de vraag om de pensioenleeftijd te verhogen, stoot tegen de borst, en ook het systeem van loonindexering blijft een heilig huisje. PS-minister van Overheidsbedrijven Paul Magnette herhaalde die kritiek nog eens in een kranteninterview.

Op de Europese top gaf ook Di Rupo nog eens uiting aan die kritiek. Hij viel volgens ingewijden uit de toon, niet alleen omdat hij een van de slechts vijf premiers was die commentaar gaven op de aanbevelingen, maar vooral omdat hij in een klap ook het twopack aanviel. Retorisch stelde hij het nut ervan in vraag.

Eensgezindheid
Naar verluidt kwam de opmerking van Di Rupo vreemd over bij zijn 26 collega's. Ook al moeten de lidstaten en het parlement nog een akkoord vinden over de twee verordeningen, zo goed als iedereen is het eens over het nut van strengere begrotingsregels. Het twopack zou lidstaten onder meer verplichten hun begroting al in oktober aan de Europese Commissie voor te leggen.

Ondanks de kritiek van Di Rupo keurden de leiders de aanbevelingen van de Commissie voor de lidstaten goed. Volgens de woordvoerder van Di Rupo klopt het ook niet dat de premier het twopack aanviel. Di Rupo heeft deelgenomen aan de discussie over de datum van inwerkingtreding van de twee verordeningen en "de bijbehorende timing voor het indienen van de begroting", luidt het.

Deadline
Het twopack zal de EU-lidstaten vragen hun begroting al in oktober aan de Europese Commissie voor te leggen. Maar omdat het Europees parlement en de lidstaten nog aan het onderhandelen zijn over de precieze inhoud van de wetgeving, is het nog niet duidelijk wanneer de deadline precies zal liggen. Het lijkt bovendien onhaalbaar dat het twopack al in oktober van dit jaar van toepassing zal zijn.

De flop van Lieten

Derde kanaal OP12 flopt

Door: Pieter Dumon − 26/06/12, 08u13  − Bron: De Morgen

© belga. Open Vld-mediaspecialist Bart Tommelein spaart zijn kritiek op het derde net niet.

Het kostte mediaminister Ingrid Lieten (sp.a) veel moeite om een politiek akkoord rond het derde kanaal voor de VRT te versieren. Maar na enkel tegenvallende kijkcijfers, staat die politieke vrede op losse schroeven.

"Het derde kanaal is een non-project", zegt Bart Tommelein, mediaspecialist van oppositiepartij Open Vld. "Ik heb van meet af aan gezegd dat jongeren niet zaten te wachten op een eigen televisie-aanbod. De cijfers geven me nu gelijk."

Een succes zijn de eerste stappen die de VRT op het vlak van jongerentelevisie zet inderdaad niet, om het voorzichtig te zeggen. Sinds kinderzender Ketnet op 1 mei naar een eigen kanaal verhuisde, deed de VRT al een aantal pogingen om na bedtijd van de allerkleinsten met een aanbod voor jongeren uit te pakken. Onder de noemer OP12 waren er op het nieuwe kanaal na acht uur een aantal concerten en fragmenten uit programma's van de radiozenders Studio Brussel en MNM te zien.

Concurrent: internet
Ondanks de grote namen die OP12 daarvoor in stelling bracht kon geen van die programma's potten breken. Het concert van dEUS bijvoorbeeld boeide slechts 24.165 kijkers. Norah Jones moest het met 5.838 fans doen en ook de jongerenmerken MNM en Studio Brussel scoren niet op televisie. De fragmenten uit de radiomarathon van MNM-dj Peter Van de Veire lokten op een goeie dag iets meer dan 30.000 kijkers, het Studio Brussel-programma Blok Party bleef op 5.000 kijkers steken. "Logisch", vindt Tommelein. "We hebben het over een generatie die groot geworden is met het internet. Alles wat ze willen horen en zien op muziekgebied plukken ze van het net."

Ook bij N-VA, dat het derde kanaal mee goedkeurde, hebben ze vragen over wat de VRT met de extra zender doet. Niet zozeer over het jongerenaanbod - dat moet nog wat tijd krijgen om te groeien - maar wel over wat Canvas met de vrijgekomen zendtijd doet. Ook die zender kreeg in mei immers een upgrade nu het de beschikbare zenduren niet langer met Ketnet moet delen.

Sportuitzendingen
Canvas moest een nieuwszender worden, met meer aandacht voor actualiteit en verdieping. En net daar wringt het schoentje voor N-VA. "De vrijgekomen zendtijd blijkt in realiteit vooral naar sportuitzendingen te gaan", zegt Wilfried Vandaele, die voor N-VA in de mediacommissie zetelt. En dat doet bij Vandaele de twijfel over het hele project groeien. "We zijn altijd al een koele minnaar van het derde kanaal geweest. Een extra zender met een prijskaartje van vier miljoen euro starten in tijden van economische crisis en besparingen allerhande is sowieso moeilijk uit te leggen. Dat dat geld nu vooral moet dienen om nog meer sport uit te zenden maakt dat nog moeilijker." Al wil Vandaele nog niet te hard oordelen over het hele project. "Het publiek vindt de nieuwe zender duidelijk niet ofwel schort er iets aan de inhoud maar het is nog te vroeg om een evaluatie ten gronde te maken. We geven zowel OP12 als het vernieuwde Canvas nog wat tijd, maar we blijven het zeker opvolgen." Ook Philippe De Coene (sp.a), voorzitter van de commissie Media, blijft wat die verdieping betreft voorlopig op zijn honger zitten. "Het mag wat die actualiteit en verdieping betreft ook voor mij wat meer zijn", zegt hij. "Ik koester heel hoge verwachtingen voor het nieuwe Canvas."

• Lees meer in De Morgen.

Weer heibel dankzij sp.a

Door: Kristof Windels − 22/06/12, 06u56  − Bron: De Morgen

CD&V en N-VA hekelen voorstellen sp.a-minister

© belga. Twee regeringspartijen verwijten onderwijs- minister Smet cavalier seul te spelen. De bonden noemen het profileringsdrang.

Opnieuw krijgt een Vlaamse sp.a-minister het verwijt zijn plannen niet met de regering-Peeters II te hebben doorgepraat. Deze keer smaken meerderheidspartijen CD&V en N-VA de hervormingen van minister van Onderwijs Pascal Smet niet. De vakbonden vinden zijn timing betreurenswaardig.

Het blijft rommelen in de Vlaamse meerderheid. De heibel over de houding van viceminister-president Ingrid Lieten (sp.a) in het Uplacedossier en haar verklaringen over een VRT-nieuwsanker-met-hoofddoek waren nog niet koud, of er lijkt al een nieuw haar in de boter te zitten.

Pascal Smet maakte deze week een aantal onderdelen van zijn hervormingsplannen voor het secundair onderwijs bekend. Doel is tot een grotere democratisering te komen. Na kritiek vanuit het onderwijsveld benadrukken CD&V en N-VA dat de plannen nog niet doorgepraat zijn in de Vlaamse regering.

"Er is niets beslist", zegt N-VA-fractieleider Kris Van Dijck. "We weten immers niet eens wat er in de teksten staat. Momenteel is niets aan de meerderheid voorgelegd. De minister poneert dit alles maar gewoon." Van Dijck vreest dat door de vroegtijdige communicatie van Smet "een aantal zaken door het onderwijsveld worden opgenomen als een gegeven". Ook voor CD&V-collega Ludwig Caluwé is het "op dit moment nog onduidelijk wat het hele plan is". De fractieleider stelt vast dat alles "in stukjes en beetjes wordt gelost".

Er is niet alleen onvrede over de communicatie van Smet, maar ook ongerustheid over de inhoud van de plannen. De onderwijsminister stelt een afschaffing van het B-attest voor. Volgens hem moet er een brede eerste graad komen, en niet langer een opsplitsing in aso, tso en bso zoals vandaag.

"Het feit dat wij hierover discussiëren, wekt soms de indruk dat ons secundair onderwijs van slechte kwaliteit zou zijn, hoewel uit internationaal onderzoek blijkt dat onze vijftienjarigen het doorgaans schitterend doen", zegt Caluwé. "Het doel moet niet alleen zijn om de problemen van ons onderwijs op te lossen, maar ook om de sterktes te behouden. Volgens ons zal het nodig blijven om in de eerste graad te differentiëren en te oriënteren, precies om ervoor te kunnen zorgen dat na de eerste graad elke jongere op die plaats zit waar zijn talenten het best tot ontwikkeling kunnen komen."

De twee andere meerderheidspartijen willen de zaken voorlopig niet op de spits drijven. Toch gaat de N-VA de volgende dagen de tijd nemen "om op een rijtje te zetten wat voor ons belangrijk is", benadrukt Van Dijck. Volgende week zullen ze met hun visie naar buiten komen. Caluwé vraagt "een weloverwogen, breed gedragen visie, waarbij over elke stap ernstig is nagedacht".

Over wat de minister zegt, willen de onderwijsvakbonden zich nog niet uitspreken. De discussie van de attesten kan niet losgekoppeld worden van de rest van de hervorming, vinden ze. De timing van de minister is een andere zaak. Die is op zijn minst betreurenswaardig te noemen, menen de vakbonden. "Leerkrachten zijn volop aan het delibereren", zegt Jos Van Der Hoeven van het katholieke COC. "Het is niet het moment om nu met zo'n boodschap te komen. Ik vind dit dom. Wanneer komt er op het departement Onderwijs eens een minister die geen profileringsdrang heeft?"

De gekte van Verhofstadt

Guy Verhofstadt en de slag van de euromolen

woensdag 20 juni 2012 om 04u57

Iemand moet toch eens berekenen wat al die voorstellen en opiniestukken aan de Europese belastingbetaler zouden kosten, mochten de voorstellen die Guy Verhofstadt daarin formuleert ook worden uitgevoerd.

Het is bekend: als het onrustig wordt op het Europese front, dan grijpt gewezen premier Guy Verhofstadt, vandaag fractievoorzitter van de Europese Alliantie van Liberalen en Democraten, naar de pen. Onveranderlijk prijst hij in zijn herderlijk schrijven de bekende panacees aan voor alle eurokwalen: de euro-obligatie en een verdere economische en politieke verdieping van de Europese Unie.

In een opiniestuk, afgelopen dinsdag verschenen in De Tijd, luidde Verhofstadt nog maar eens de stormklok. ‘Het nu alles op of niets’, stelde hij. ‘Een volwaardige economische en fiscale unie ziet het daglicht, of het einde van de Europese Unie zoals we die kennen is nabij.’

Om de financiële architectuur van de eurozone te versterken hebben we, volgens Guy Verhofstadt, nood aan de snelle invoering van de bankenunie. Die moet toezien op de financiële instellingen. Zo’n bankenunie zou zich ook inlaten met de liquidatie en herkapitalisatie van de probleembanken en zorgen voor één depositiegarantieregeling. En, zo doceert Verhofstadt, er moet ook werk worden gemaakt van een Europese toezichthouder.

Of zo’n bankenunie een garantie op succes is, dat is maar de vraag. In de Verenigde Staten beschikken de grote banken over één opperste bankeninstantie en één toezichthouder. Toch is gebleken dat de Amerikaanse toezichthouder het financiële onheil niet zag naderen en niet heeft kunnen voorkomen dat in 2008 en nadien tal van banken, zelfs een systeembank als Lehman Brothers, omvielen.

Bovendien, als het op het houden van toezicht aankomt, geniet de Europese Unie op alle terreinen een kwalijke reputatie. De miljardenlijst van Europese fraudedossiers toont aan dat de EU nogal laks is met haar controles.

Niettemin zal er vers geld boven tafel komen, betoogde Verhofstadt in De Tijd. Want er is nood aan extra kapitaal voor de Europese Investeringsbank, voor particuliere investeringen. Daarnaast moeten er projectobligaties komen om grootschalige investeringen in infrastructuur en onderzoek te financieren.

Want de ideologische strijd tussen een pleidooi voor meer uitgaven of een aanpak door middel van meer besparingen is misplaatst, schrijft Verhofstadt. We moeten volgens hem de twee doen: én besparen én schulden maken.

De nationale schatkisten zijn leeg, weet Verhofstadt – en hij spreekt uit ervaring, want na zijn premierschap liet hij doodleuk weten dat het geld op was. Bijgevolg moet nu de Europese Unie haar meerwaarde bewijzen, want die geniet van de meest gunstige kredietrating bij internationale geldschieters. Een schulddelgingsfonds, dat moeten we hebben!

Er moet nu, zo doceert Verhofstadt, werk worden gemaakt van het bundelen van alle staatschulden in de eurozone – let op: we hebben het hier over een totaal van maar even 8200 miljard euro, of 87,4 procent van het bbp van de eurozone. Zo kan een enorme liquiditeit wordt gecreëerd, verzekert de liberale voorman, en dat tegen een lagere rente. En zo komen we als vanzelf bij de euro-obligaties uit.

Doen die Duitsers daar toch weer lastig over! Willen die toch wel eerst een volwaardige economische en begrotingsunie. Maar voor een rondje onderhandelingen over verdragswijzigingen en andere constitutioneel gepalaver hebben we nu geen tijd, verzekert Verhofstadt. Die institutionele vraagstukken, die zijn voor later, want nu staat de Europese boel op instorten. Waarmee hij voorbijgaat aan de vaststelling dat net het ontbreken van een constitutionele onderbouw de eurozone deed barsten.

Iemand moet toch eens berekenen wat al die voorstellen en opiniestukken aan de Europese belastingbetaler zouden kosten, mochten de voorstellen die Verhofstadt daarin formuleert ook worden uitgevoerd. Want het is hem nooit genoeg. Europa heeft nu al een ESM (Europees Stabilisatiemechanisme) in het leven geroepen dat kan beschikken over een matras van 700 miljard euro om omvallende lidstaten op te vangen. En dat kapitaal kan nog worden opgetrokken.

Het gaat hier om een permanent financieel steunfonds, te betalen door de Europese burgers zonder dat die daar enige controle over hebben.

Wat in die stoet van opiniestukken van Verhofstadt opvalt, is dat zijn geheugen hem voortdurend in de steek laat. Niet alleen was hij zelf premier toen Griekenland tot de eurozone werd toegelaten – niemand kan zich herinneren dat zijn regering ooit vragen stelde bij de intrede van de Grieken.

Daarbovenop kwam Verhofstadt met Paars terug op een essentiële belofte die destijds werd gedaan aan de Duitsers door de regering van Jean-Luc Dehaene en door toenmalig minister van Financiën Philippe Maystadt, namelijk dat België een primair saldo van rond de 6 procent zou aanhouden.

Met Paars heeft Verhofstadt het Belgisch primaire overschot van 6 procent, nagelaten door Dehaene, teruggevoerd naar een primair overheidstekort van -1 procent. Met andere woorden: met zijn twee regeringen heeft Verhofstadt maar even 25 miljard euro opgebrand – 25 miljard die de regering van premier Elio Di Rupo door sanering moet terugwinnen.

Kunnen ze bij de Europese liberalen echt niemand anders vinden, iemand die geen slag van de euromolen heeft gekregen, om die opiniestukken te schrijven?

En daarvoor betalen wij belastingen ...

De ‘luieriken'

• donderdag 14 juni 2012, 03u00
• Auteur:

• AANRADEN 3
• DELEN
• BEWAAR
• CORRIGEER
• E-MAIL
• PRINT

Het Vlaams parlement doorlichten, dat is bedoeling van www.zewerkenvoorjou.be, een website die nauwgezet alle politici volgt.

LEES OOK

• 14/06/12'Luie politici zijn van alle tijden'

Marc Van de Vijver, burgemeester van Beveren en Vlaams volksvertegenwoordiger van CD&V. Heeft volgens de site nog maar vijf schriftelijke vragen gesteld. And that's it.Hoewel hij op negen van de tien plenaire vergaderingen aanwezig is, volgt hij slechts een kwart van de commissies.

Chokri Mahassine, de man achter het festival Pukkelpop en vertegenwoordiger voor SP.A. Totaal aantal initiatieven: net geen vijftig, terwijl het gemiddelde 252 bedraagt. Het merendeel zijn dan nog schriftelijke vragen. Is volgens de webstek ook maar op twintig procent van de commissies aanwezig.

Christian Van Eyken, de enige Franstalige verkozene in het Vlaamse parlement. Plenair komt hij amper opdagen. In de commissies, waar hij meestal als lid aan toegevoegd is, maakt hij evenmin indruk.

Christian Verougstraete, lid van Vlaams Belang. Schreef tot nu toe bijna vijftig amendementen, de rest van zijn activiteiten oogt magertjes. Is wel vaste gast in de commissies en in de plenaire vergadering, maar zegt nooit veel.