Reeds vele grondwetspecialisten hebben zich de laatste tijd geroepen gevoeld om hun licht te laten schijnen over de wijze waarop de regering omgaat met artikel 195 van de Grondwet. Dit artikel bepaalt de wijze waarop de grondwet kan worden gewijzigd.
De huidige regering gebruikt of misbruikt dit artikel om grondwetsartikelen te herzien die tijdens de vorige legislatuur niet voor herziening vatbaar waren verklaard. Dit is nodig om de overeengekomen staatshervorming te kunnen uitvoeren.
Minstens van even groot belang is dat men van regeringszijde reeds heeft aangekondigd dat deze werkwijze enkel voor deze legislatuur geldt en dat men nadien teruggrijpt naar de rigide wijze om de grondwet te wijzigen.
Men heeft m.a.w. de deur eenmalig geopend voor een soepele grondwetswijziging en nadien doet men de deur terug stevig op slot.
In "De Morgen" van 27 februari maakt professor Maddens (politicoloog KU LEUVEN) hierover een interessante analyse waaruit blijkt dat men deze werkwijze hanteert om de grootste Vlaamse partij te muilkorven en op termijn dood te knijpen.
Hierbij mag dus niet vergeten worden dat alle Vlaamse regeringspartijen hieraan hun volledige en vrijwillige medewerking verlenen. De stelling dat zij de Vlaamse belangen behartigen is hiermee dus volledig ontkracht!
Ziehier het lezenswaardige artikel:
Er is de voorbije weken enige heisa ontstaan over de manier waarop de regering omspringt met artikel 195 van de grondwet. Niet dat de regering zich daardoor van de wijs zal laten brengen. De kwestie lijkt enkel een paar constitutionalisten te boeien. Maar toch heeft de beslissing over artikel 195 verreikende politieke gevolgen.
Zoals bekend regelt artikel 195 de wijze waarop de grondwet kan worden herzien. De regering heeft nu beslist om het slot van artikel 195 even te openen, de staatshervorming door te voeren, en het slot daarna weer dicht te draaien. De bestaande loodzware procedure blijft op die manier behouden. Bij de parlementaire bespreking van de verklaring tot herziening van de grondwet had toenmalig premier Leterme nochtans een versoepeling van de procedure in het vooruitzicht gesteld. Maar dat gaat dus niet door.
Bijgevolg zal de huidige meerderheid op het einde van deze legislatuur weer moeten beslissen welke grondwetsartikelen tijdens de volgende legislatuur kunnen worden herzien. Het laat zich gemakkelijk raden waar dit op uit zal draaien: de Franstaligen zullen enkel akkoord gaan met een zeer korte lijst die niet raakt aan de communautair gevoelige artikels. Volgens de huidige procedure hebben zij in deze een vetorecht. Dat is trouwens ook een van de redenen waarom aan deze procedure niet mag worden geraakt. Het resultaat is dat elke grondige discussie over de staatsstructuur vanaf 2014 voor minstens vijf jaar zal worden bevroren.
Dit zal de N-VA in een lastig parket brengen. Natuurlijk zal de partij in 2014 naar de kiezer stappen met de boodschap dat de huidige staatshervorming niet deugt. Op zijn minst zal de N-VA weer pleiten voor een doorgedreven confederale hervorming. De partij zal opnieuw willen onderhandelen over de toegevingen in de Brusselse rand. Alleen, daar zal tussen 2014 en 2019 niet veel aan kunnen worden veranderd. Dat zal gebetonneerd zitten in de grondwet, en de grondwet zelf zal niet kunnen worden gewijzigd. Via de bijzondere wetten kan men wel nog sleutelen aan de bevoegdheidsverdeling en de financieringsregeling. Maar dat zal nooit de radicale hervorming opleveren die de Vlaams-nationalisten voor ogen staat.
De N-VA zal dus voor een moeilijk strategisch dilemma staan: ofwel legt de partij zich voorlopig neer bij het constitutionele status-quo, maar dan zal het communautaire programma niet veel soeps meer zijn. Ofwel legt de N-VA er zich niet bij neer, maar dan plaatst de partij zich buiten de grondwettelijke orde. En juist daarop zitten de traditionele partijen te wachten. Want dan kunnen ze de N-VA nog meer doodverven als een revolutionaire en extremistische partij. Artikel 195 wordt het perfecte alibi voor die traditionele partijen om de N-VA verder aan de kant te laten na 2014. Want wat kun je nu in godsnaam beginnen met een partij die onmogelijke hervormingen wil doorvoeren?
Zelden was het zo gemakkelijk om in de politieke toekomst te kijken. De traditionele partijen zullen alles op alles zetten om de huidige staatshervorming succesvol af te ronden. Dat ze de coalitie na 2014 verder zullen zetten is al aangekondigd door premier Di Rupo. Dat wordt nu bevestigd door de beslissing inzake artikel 195. Dankzij artikel 195 breekt er na 2014 voor minstens vijf jaar een periode aan van institutionele standstill. Door het communautaire thema zo lang van de agenda te houden hoopt men de Vlaams-nationale partijen na 2014 helemaal de wind uit de zeilen te nemen. Zeg dus nooit meer dat deze regering niet vooruitziend is.
De kiezers kunnen hier enkel een stokje voor steken door de Vlaams-nationale partijen in 2014 een absolute meerderheid te bezorgen in het Vlaams parlement. Maar dan kiezen ze ook voor een zeer explosieve situatie: een Vlaams parlement dat België radicaal wil hervormen versus een federaal parlement dat dit volgens de grondwet niet kan. Misschien zal men op dat moment zeggen: hoe jammer dat we in 2012 de kans hebben gemist om artikel 195 te versoepelen.
woensdag 29 februari 2012
maandag 27 februari 2012
De cultuur van Joke Schauvliege
Dat Vlaams minister van cultuur Joke Schauvliege niet veel kaas gegeten heeft van cultuur is reeds langer geweten. Als je zelf toegeeft dat je amper een boek ter hand neemt moet één en ander geen verbazing weken.
Desalniettemin ziet niemand in de politiek er graten in dat een dergelijk iemand het departement cultuur "beheert". Nog maar eens een bewijs dat (vak)bekwaamheid ondergeschikt is aan het verdelen van de posten.
Vanmorgen ging deze minister de mist in door Matthias Schoenaerts, verkeerdelijk Matthias Schoenmakers te noemen. De minister weet deze lapsus aan het feit dat zij last had van stress ...
Stress? Hoe kan je nu overmand zijn door stress als je als minister van cultuur in een radio-uitzending commentaar komt geven over de oscaruitreikingen en voorts ook je beleid komt toelichten !!!
Dit toont de manifeste onbekwaamheid van deze minister aan.
By the way: Schauvliege subsidieerde, ondanks de crisis en de aankomende besparingsronde, de oscarcampagne van Rundskop met 50.000 euro. Dit geld van de belastingbetaler heeft er blijkbaar niet voor kunnen zorgen dat de Oscar ook effectief gewonnen werd.
Hierna het in de pers verschenen artikel over de lapsus van Schauvliege:
Radiopresentatoren en journalisten bleven niet achter:
Radiomaker Peter Van de Veire (MNM): "Matthias Schoenmakers is een voorbeeld voor de Belgische cinema..." Ik zou niet graag minister van Cultuur zijn ... #fail
Walter Pauli van weekblad Knack deed er nog een schepje bovenop. " natuurlijk overkomt het 'net weer haar'. Niet geschik voor cultuur. Of het ministerschap als summum van de politieke benoeming.
Collega Bart Eeckhout voegde daaraan toe: Mededeling van de vl min van cultuur: Schoenmaekers blijf bij uw leest #deochtend #manmanman
Waarop Pauli reageerde: @barteeckhout Het is het huilen voorbij. Als er iéts was waarvoor ze gvd wist dat ze zou gebeld worden, toch wel een reactie op de oscars?
Eeckhout weer: @walterpauli ik voel zelf ook enig mededogen. T is niet leuk meer om met haar te lachen
"Fouten maken is menselijk"
Een sentiment dat door enkelen gedeeld werd. Sommigen namen het voor de minister op: "Het is maandag voor iedereen, verspreken is menselijk." De minister zelf gaf op Twitter toe dat ze nerveus was, en dan gebeuren fouten nu eenmaal.
Trui Moerkerke: "Gelukkig hebben al die slimme Twitteraars nog nooit een fout gemaakt." Waarop Patrick Van Gompel: "Mededeling van Trui Moerbeke."
Meteen werd een nieuwe trend gelanceerd: het vervormen van elkaars achternamen. In Van Gompels geval moest Trui Moerbeke niet ver zoeken: "Pas op hoor, Patrick Van Mompel."
Waarom zo hard aangepakt?
Het is een pijnlijke en spijtige verspreking van de minister, op een erg slecht moment. Maar dat is niet de reden waarom ze zo wordt aangepakt: het is gewoonweg niet haar eerste fout of ongelukkige uitspraak. Bij haar aantreden zei minister Schauvliege dat ze bijna nooit een boek las.
Bovendien is de minister wel bezig geweest met het dossier Rundskop: ze gaf het extra subsidies, en dan zou je wel enigszins verwachten dat ze de belangrijkste namen kent.
Maar ze is niet de enige minister van Cultuur die haar naar niet alle eer aandoet. Zoals deredactie.be zich nog goed herinnert: "Met de uitschuiver zet ze in elk geval een goede traditie voort. Voormalig minister van Cultuur Bert Anciaux noemde "De avonden", de klassieker van Gerard Reve, ooit "De nachten".
Desalniettemin ziet niemand in de politiek er graten in dat een dergelijk iemand het departement cultuur "beheert". Nog maar eens een bewijs dat (vak)bekwaamheid ondergeschikt is aan het verdelen van de posten.
Vanmorgen ging deze minister de mist in door Matthias Schoenaerts, verkeerdelijk Matthias Schoenmakers te noemen. De minister weet deze lapsus aan het feit dat zij last had van stress ...
Stress? Hoe kan je nu overmand zijn door stress als je als minister van cultuur in een radio-uitzending commentaar komt geven over de oscaruitreikingen en voorts ook je beleid komt toelichten !!!
Dit toont de manifeste onbekwaamheid van deze minister aan.
By the way: Schauvliege subsidieerde, ondanks de crisis en de aankomende besparingsronde, de oscarcampagne van Rundskop met 50.000 euro. Dit geld van de belastingbetaler heeft er blijkbaar niet voor kunnen zorgen dat de Oscar ook effectief gewonnen werd.
Hierna het in de pers verschenen artikel over de lapsus van Schauvliege:
Minister van Cultuur Joke Schauvliege was vroeg opgestaan om bij radiozender Radio 1 te komen uitleggen dat ze toch trots was op Rundskop, ook al hadden ze de Oscar niet binnengehaald. De minister was echter niet helemaal goed wakker, en noemde hoofdrolspeler Matthias Schoenaerts per abuis 'Schoenmakers'. Iets waarvoor ze zich achteraf verontschuldigde (Mathias, sorry was echte lapsus van de stress (sic)), maar het was al te laat: de commentaren op Twitter waren wederom niet mals.
Het duurde niet lang voor de eerste 'Schoenmakers, blijf bij uw leest'-grap door de Twitterlucht vloog. Iemand anders reageerde: "Joke, moet je dat lezen in het Engels of het Vlaams?" Radiopresentatoren en journalisten bleven niet achter:
Radiomaker Peter Van de Veire (MNM): "Matthias Schoenmakers is een voorbeeld voor de Belgische cinema..." Ik zou niet graag minister van Cultuur zijn ... #fail
Walter Pauli van weekblad Knack deed er nog een schepje bovenop. " natuurlijk overkomt het 'net weer haar'. Niet geschik voor cultuur. Of het ministerschap als summum van de politieke benoeming.
Collega Bart Eeckhout voegde daaraan toe: Mededeling van de vl min van cultuur: Schoenmaekers blijf bij uw leest #deochtend #manmanman
Waarop Pauli reageerde: @barteeckhout Het is het huilen voorbij. Als er iéts was waarvoor ze gvd wist dat ze zou gebeld worden, toch wel een reactie op de oscars?
Eeckhout weer: @walterpauli ik voel zelf ook enig mededogen. T is niet leuk meer om met haar te lachen
"Fouten maken is menselijk"
Een sentiment dat door enkelen gedeeld werd. Sommigen namen het voor de minister op: "Het is maandag voor iedereen, verspreken is menselijk." De minister zelf gaf op Twitter toe dat ze nerveus was, en dan gebeuren fouten nu eenmaal.
Trui Moerkerke: "Gelukkig hebben al die slimme Twitteraars nog nooit een fout gemaakt." Waarop Patrick Van Gompel: "Mededeling van Trui Moerbeke."
Meteen werd een nieuwe trend gelanceerd: het vervormen van elkaars achternamen. In Van Gompels geval moest Trui Moerbeke niet ver zoeken: "Pas op hoor, Patrick Van Mompel."
Waarom zo hard aangepakt?
Het is een pijnlijke en spijtige verspreking van de minister, op een erg slecht moment. Maar dat is niet de reden waarom ze zo wordt aangepakt: het is gewoonweg niet haar eerste fout of ongelukkige uitspraak. Bij haar aantreden zei minister Schauvliege dat ze bijna nooit een boek las.
Bovendien is de minister wel bezig geweest met het dossier Rundskop: ze gaf het extra subsidies, en dan zou je wel enigszins verwachten dat ze de belangrijkste namen kent.
Maar ze is niet de enige minister van Cultuur die haar naar niet alle eer aandoet. Zoals deredactie.be zich nog goed herinnert: "Met de uitschuiver zet ze in elk geval een goede traditie voort. Voormalig minister van Cultuur Bert Anciaux noemde "De avonden", de klassieker van Gerard Reve, ooit "De nachten".
vrijdag 24 februari 2012
De onbekwaamheid van een politieke generatie
In Trends/Knack geeft de voormalige CEO van Bekaert, Julien De Wilde, zijn visie over de huidige generatie politici.
Het schetst een ontluisterend beeld dat niet alleen aantoont dat deze generatie manifest onbekwaam is, maar ook enkel het eigenbelang vooropstelt (herverkozen worden) i.p.v. het algemeen belang van ons land, waar het uiteindelijk toch zou moeten om draaien.
Dit artikel is een werkelijke aanrader !!!
Het schetst een ontluisterend beeld dat niet alleen aantoont dat deze generatie manifest onbekwaam is, maar ook enkel het eigenbelang vooropstelt (herverkozen worden) i.p.v. het algemeen belang van ons land, waar het uiteindelijk toch zou moeten om draaien.
Dit artikel is een werkelijke aanrader !!!
In de herfst van zijn carrière hoopt de voormalige CEO van Bekaert en huidige voorzitter van Agfa-Gevaert en Nyrstar op inspirerende politici als Deng Xiaoping die de zin tot ondernemen weer aanwakkeren.
De Wilde: "Ik ben heel cynisch geworden, de jongste twee jaar. Waar ik echt van droom, is dat in dit land, vooral in de socialistische familie, een Deng Xiaoping opstaat die zegt ' I don't care dat de kat grijs is of zwart of wit, zolang ze maar muizen vangt'." Deng was de opvolger van de legendarische Mao en vormde China om tot een economische en politieke supermacht. Hij zorgde voor forse economische hervormingen en groei met zijn zogenaamde opendeurpolitiek waarbij het grootste deel van de groei aan de vrije markt werd gelaten.
"Nu hebben we leidinggevende mensen, vooral in de socialistische familie, maar tot op zekere hoogte ook daarbuiten, die wachten tot iemand de muis brengt. We hebben dringend iemand nodig die toelaat dat er initiatief wordt genomen, een leider die aan heel België zegt 'ga muizen vangen'. En apprecieer diegene die muizen vangt, laat die rijk worden als die muizen vangt. Als je nu hoort wat sommige politici zeggen, is iemand die vandaag onderneemt blijkbaar een bandiet. Ook managers die hun nek uitsteken, worden steeds meer aangevallen. Het is heel erg."
Deng moest zich geen zorgen maken over verkiezingen om de haverklap.
De Wilde: "Wacht eens even, wat is het voornaamste? Dat je herkozen wordt of dat het land om zeep gaat? Ze zeggen toch allemaal dat ze de politiek zijn ingegaan uit overtuiging, omdat ze iets willen doen voor hun land? Dat ze het dan ook doen!"
U twijfelt aan de huidige generatie politici?
De Wilde: "Absoluut. Als ik dat zo zie... wie gaat hier opstaan? We have to show guts. Ik word opstandig. Nederland en andere Europese landen als Duitsland bouwen steenkoolcentrales terwijl dat hier niet kon. Frankrijk gaat voor upgrades van nucleaire centrales. En wij? Wij zouden in 2015 een heel pak nucleaire centrales sluiten. Dus wij zijn blijkbaar de enigen die het met minder energie gaan doen. Bravo. Dat betekent dat we een tekort zullen hebben en moeten invoeren. Dat is dus extra druk op onze handelsbalans en deficit. Waarom moeten wij over alles jaren doen voor we iets veranderen?"
"En nu is het weer het debat over de index. Dat duurt weer jaren. Mocht je de economische schade kunnen berekenen die sommige ministers veroorzaakten door voortdurend neen te zeggen tegen noodzakelijke veranderingen... het is bijna misdadig. (stilte) Maar je mag natuurlijk niet persoonlijk worden."
U was onlangs in het programma Z-Talk op Kanaal Z erg mild voor Vlaams minister-president Kris Peeters.
De Wilde: "Ja, omdat... (aarzelt) . Als wij alleen maar negatief zijn, is het helemaal om zeep, ziet niemand het nog zitten. Ik heb met heel veel mensen gesproken en iedereen zegt dat het genoeg is geweest. We moeten met Kris Peeters iets proberen te doen. Maar dan moeten we dat ernstig doen. Het is niet alleen maar kommer en kwel, maar we kunnen veel beter. Wat mij enorm stoort, is dat de vakbonden daar geen oren naar hebben, dat zij zo conservatief alleen maar verdedigen wat ze hebben. Zo komen we er niet uit.
"We moeten enkele grote rampen meemaken voor we tot de vaststelling komen dat het niet juist zit. Maar ik vraag me af of sommigen een andere agenda volgen."
"We moeten enkele grote rampen meemaken voor we tot de vaststelling komen dat het niet juist zit. Maar ik vraag me af of sommigen een andere agenda volgen."
Hoe bedoelt u?
De Wilde: "Dat we op weg zijn naar het neocommunisme, iedereen in een soort van vrije-socialemarkteconomie laten opereren, maar alle toegevoegde waarde die daaruit voortkomt, herverdelen. Ik ben ervan overtuigd dat de PS zo denkt.
"En nu roept PS-minister Laurette Onkelinx ook op een minimumbelasting te heffen voor bedrijven. Dat moet de ultieme bekentenis zijn. Zij zegt in feite 'mijn generatie politici is onbekwaam. Ze heeft wetten uitgevaardigd die, als je ze volgt, je onrechtvaardig en onethisch bezig bent'.
"En nu roept PS-minister Laurette Onkelinx ook op een minimumbelasting te heffen voor bedrijven. Dat moet de ultieme bekentenis zijn. Zij zegt in feite 'mijn generatie politici is onbekwaam. Ze heeft wetten uitgevaardigd die, als je ze volgt, je onrechtvaardig en onethisch bezig bent'.
"Het zit fundamenteel fout. Ik lig er echt van wakker. Niet voor mij, want op mijn ouderdom zou ik even goed kunnen gaan golfen en in het zuiden zitten, maar voor jullie en jullie kinderen, en voor mijn kleinkinderen. We zijn een put aan het graven die zij waarschijnlijk niet meer kunnen vullen. Mijn moeder van 89 zegt dan 'maar jongen, na de oorlog hadden wij niets en wij zijn daar ook doorgekomen door hard en veel te werken. Als het nu zo slecht zou gaan zoals jij mij zegt, zal weer hard en meer werken de oplossing brengen'."
De redding van Dexia
De laatste dagen staan de dagbladen en de nieuwsuitzendingen weer in het teken van Dexia en meer bepaald het miljardenverlies dat de Holding het voorbije jaar heeft gemaakt.
Het is deze Holding waarvoor de Belgische Staat staatswaarborgen heeft gegeven die een catastrofe kunnen betekenen voor de begroting (en dus voor de belastingbetaler) indien deze ooit moeten worden aangesproken.
De risico's voor België zijn enorm en indien het slecht afloopt zijn dramatische toestanden voor ons land absoluut niet uit te sluiten, om niet te zeggen dat ze reëel zijn ...
Hierna wordt aan de hand van in het verleden in de pers verschenen verklaringen duidelijk hoe door politici alles in een gunstig daglicht werd gesteld, terwijl de bevolking zand in de ogen werd gestrooid ...
Om te beginnen Didier Reynders in Het Laatste Nieuws van 5 oktober 2011:
De zogenaamde 'bad bank' met langlopende leningen is volgens Reynders geen "slechte bank", maar een "restbank".
Opnieuw Reynders in De Standaard van 5 oktober 2011:
"Eerder werd gezegd dat die activiteiten afgezonderd zouden worden in een "bad bank". Maar Reynders spreekt liever van een "banque résiduelle", een "restbank". Dergelijke langlopende leningen zijn immers geen toxisch producten, zegt Reynders. "
Vervolgens een artikel uit Trends van 11 oktober 2011 waarin CEO Mariani en voorzitter van de raad van bestuur Jean-Luc Dehaene stellen dat de Holding (zgn. bad bank) een waardevolle portefeuille heeft:
De regeling is voordelig voor Dexia Bank België, maar verhoogt de risico's voor de Belgische schatkist en de belastingbetalers. Over het akkoord, een verfijning van de voorlopige waarborgregeling van 45 miljard euro die in december was afgesproken, is volgens de kranten vier weken in alle stilte hard onderhandeld tussen België en Frankrijk."
Het is deze Holding waarvoor de Belgische Staat staatswaarborgen heeft gegeven die een catastrofe kunnen betekenen voor de begroting (en dus voor de belastingbetaler) indien deze ooit moeten worden aangesproken.
De risico's voor België zijn enorm en indien het slecht afloopt zijn dramatische toestanden voor ons land absoluut niet uit te sluiten, om niet te zeggen dat ze reëel zijn ...
Hierna wordt aan de hand van in het verleden in de pers verschenen verklaringen duidelijk hoe door politici alles in een gunstig daglicht werd gesteld, terwijl de bevolking zand in de ogen werd gestrooid ...
Om te beginnen Didier Reynders in Het Laatste Nieuws van 5 oktober 2011:
De zogenaamde 'bad bank' met langlopende leningen is volgens Reynders geen "slechte bank", maar een "restbank".
Opnieuw Reynders in De Standaard van 5 oktober 2011:
"Eerder werd gezegd dat die activiteiten afgezonderd zouden worden in een "bad bank". Maar Reynders spreekt liever van een "banque résiduelle", een "restbank". Dergelijke langlopende leningen zijn immers geen toxisch producten, zegt Reynders. "
Vervolgens een artikel uit Trends van 11 oktober 2011 waarin CEO Mariani en voorzitter van de raad van bestuur Jean-Luc Dehaene stellen dat de Holding (zgn. bad bank) een waardevolle portefeuille heeft:
"Toch wil Dexia-CEO Pierre Mariani de term bad bank niet horen: “Het gaat om een obligatieportefeuille waarop we sinds 2008, met uitzondering van de Griekse overheidsobligaties, nauwelijks verlies geleden hebben.” Ook volgens premier Leterme en Dexia-bestuursvoorzitter Jean-Luc Dehaene zit er veel waarde in deze portefeuille. De eigenlijke rommel lijkt op het eerste gezicht beperkt: 12 miljard zijn Zuid-Europese overheidsobligaties, en 7,7 miljard heeft het statuut van rommelkredieten (geen rating of de rating van een junk bond)."
In verband met de nationalisering van Dexia Bank België liet Yves Leterme in De Morgen van 9 oktober 2011 dan weer het volgende optekenen:
"Aftredend premier Yves Leterme wil dat de federale overheid eigenaar wordt van Dexia Bank België (DBB), maar dat die "nationalisering" de begroting niet te veel belast en de schuld niet te veel doet oplopen."
Een dag later (De Morgen van 10 oktober 2011) werd van deze stelling reeds brandhout gemaakt door Professor De Grauwe:
"Stellen dat dit ons niets zal kosten, is larie en apekool", aldus De Grauwe. Zo moet België vooreerst 4 miljard euro lenen om de bank te kopen, wat jaarlijks zo'n 160 miljoen euro aan intrestlasten geeft. De staatswaarborg voor de restbank levert weliswaar premies op, maar brengt ook enorme risico's met zich mee. "Het effect daarvan is moeilijk te voorspellen."
De risico's waarvoor De Grauwe toen reeds waarschuwde blijken nu aan de oppervlakte te komen.
Getuige hiervan het volgende citaat uit De Morgen van 24 februari 2012:
"De Belgische regering heeft onlangs een deal gesloten met Frankrijk en de Dexia-holding waardoor de blootstelling van Dexia Bank België aan andere onderdelen van de voormalige Dexia-groep sterk wordt gereduceerd. In ruil hebben België en Frankrijk aan de Dexia-holding voor 17 miljard euro staatsgaranties moeten toestaan die niet door een onderpand zijn gedekt, zo vernamen De Tijd en L'Echo. Zestig procent valt ten laste van België.
De regeling is voordelig voor Dexia Bank België, maar verhoogt de risico's voor de Belgische schatkist en de belastingbetalers. Over het akkoord, een verfijning van de voorlopige waarborgregeling van 45 miljard euro die in december was afgesproken, is volgens de kranten vier weken in alle stilte hard onderhandeld tussen België en Frankrijk."
Als we de analyse over dit alles lezen van de hand van econoom Ivan Van de Cloot, dan lijkt het toch dat wij ons als Belgen stilaan zorgen mogen beginnen maken voor het onheil dat ons nog boven het hoofd hangt en dat ons ten allen tijde kan bedreigen indien de economische situatie niet snel opklaart.
Deze analyse luidt als volgt (zie De Morgen - 24 februari 2012):
"Iedereen die dacht dat de zaak - de ontsporing van het grootste hefboomfonds ter wereld - al rustig geklasseerd kon worden, werd gisteren nog eens wakker geschud. Wat bij Dexia is gebeurd, en gebeurt, is volstrekt onaanvaardbaar tegenover de belastingbetaler. De Franse kranten kopten dat het verlies van 11,6 miljard euro een nieuw record vestigde in de Franse geschiedenis van bancaire fiasco's.
In de bijzondere Kamercommissie is elke verantwoordelijke doodleuk komen verkondigen dat hem niets te verwijten valt. Het vertrouwen in de goede werking van de democratische instellingen mag zowat het heiligste zijn dat we te verdedigen hebben, toch denken velen dat ze kosteloos het parlementaire werk kunnen dwarsbomen over Dexia - een bank met een balanstotaal van meer dan de waarde van alle goederen en diensten waarvoor de Belgen samen twee jaar lang dienen te werken. Wie denkt dat dit de geloofwaardigheid van de politiek geen schade berokkent, heeft het grondig mis.
Het antwoord dat je krijgt bij de vraag om volledige opheldering is dat het allemaal niets meer uithaalt omdat het kalf toch al verdronken is. Dat is een redenering die ervan uitgaat dat de bevolking geen recht heeft om te weten wat er met haar belastinggeld gebeurt. Ten tweede gelden hopelijk ook hier principes van rechtvaardigheid. Als er iemand vermoord wordt, zeggen we toch ook niet: wat haalt een onderzoek uit, hem terugbrengen lukt toch niet meer? Ten slotte is het niet zo dat we ervan kunnen uitgaan dat alle schade al geleden is. De belastingbetaler wordt in het perscommuniqué van gisteren gevraagd om de vergoeding voor de waarborgen voor het volledig losgeslagen vehikel - dat nog steeds een financieringskloof kent van 88 miljard - zo laag mogelijk te houden. Nochtans eist de Europese Commissie tot nader order dat risico's die door de staten gedekt worden, marktconform vergoed worden.
De rekening voor wat eerder beschreven werd als 'een bankenredding waar we geld aan gingen verdienen', loopt al fel op. We hebben met zijn allen al 4 miljard euro opgehoest voor de overname van Dexia Bank en 54 miljard euro aan staatswaarborgen voor de Dexia-holding uitgeschreven. Daar stopt het helaas niet bij, omdat de Belgische belastingbetaler ook nog geroepen werd om een gat te dichten van 700 miljoen euro dat voortvloeit uit de vereffening van de Gemeentelijke Holding, een cheque van 1 miljard euro uit te schrijven voor de Arco-coöperanten en 180 miljoen euro voor een obligatielening die Ethias niet op de markt geplaatst kreeg. Elke dag brengt nieuws over het dossier maar helaas valt het meeste daarvan tegenwoordig negatief uit. Zo verloopt de verkoop van de Turkse Denizbank, waar zoveel hoop op werd gevestigd, helemaal niet vlot. Ook bij Dexia Bank België, die op zoek is naar een nieuwe naam, is de stemming ondertussen onder nul gezakt bij de nieuwe politiek benoemde bestuurders. In de wandelgangen hoor je dat de nagelnieuwe raad van bestuur al op zijn eerste vergadering moest debatteren over verschillende ingrepen om de bank te versterken. Hierbij is ook al de intussen heilige drievuldigheid van kapitaalverhoging, staatswaarborgen en zelfs het oprichten van een bad bank ter sprake gekomen. In het huidige klimaat impliceert elke van die drie opties een nieuwe inbreng vanwege de belastingbetaler."
Als we tot slot nog dit artikel uit De Standaard lezen van vandaag, dan blijkt nog maar eens te meer hoe onze Belgische politici zich hebben laten rollen in de Dexia-onderhandelingen en aan welke risico's zij ons land hebben blootgesteld:
"Dexia nam gisteren de laatste twijfels weg omtrent de factuur die de (Belgische) belastingbetaler de komende jaren zal betalen voor de redding van de door grootheidswaanzin vastgelopen groep. De factuur zal zwaar zijn. België, dat 60,5 procent van de garanties verstrekte voor een in essentie Frans probleem, zal voor dat risico nauwelijks of niet worden vergoed. België heeft ondertussen wel beloofd dat het tot 54,5 miljard euro garanties verstrekt die op het eerste verzoek uitbetaalbaar zijn. Zo treedt ons land op als een verzekeraar, maar dan zonder franchise, en zonder verhaal.
Nu blijkt dus dat de beloofde vergoedingen voor dat risico er niet zullen komen. Er is geen geld. Het zakenplan dat Dexia heeft opgesteld en dat later deze maand bij Europa wordt ingediend, gaat volgens ingewijden uit van zo goed als geen betaling voor de door de overheid verstrekte waarborgen. Het zakenplan wordt momenteel door het auditkantoor PwC tegen het licht gehouden en straks door de overheden geanalyseerd. In de tweede helft van maart wordt het dan ingediend bij Europa.
De verwachting is dat Europa het plan goedkeurt. 'We zijn geen operationele bank meer, en concurreren niet meer met instellingen die geen steun hebben gehad', zei ceo Pierre Mariani.
Ecolo en Groen eisten gisteren in een communiqué prompt de heronderhandeling van de staatsgaranties. 'België heeft de garanties met een onbegrijpelijke lichtheid toegekend', zei Meyrem Almaci, financieel specialiste van Groen. Ze wijst ook op de catastrofale situatie bij de Franse poot van Dexia.
'Wanneer premier Di Rupo vandaag president Sarkozy ontmoet, dan moet hij een meer evenwichtige verdeling van de lasten vragen', zeggen ze in een persbericht. De garanties die België verstrekt, komen neer op 15procent van het bbp (dat is wat we jaarlijks met zijn allen produceren) tegenover een Franse inspanning van 2procent van het Franse bbp. Toenmalig premier Yves Leterme en ex-minister van Financiën Didier Reynders verdedigden die voor België ongunstige risicoverdeling met het argument dat België voor dat risico zou worden vergoed, en dat de begroting die opbrengst erg goed kon gebruiken. Die vergoeding zou oplopen tot honderden miljoenen euro's per jaar. Maar ze zal er nu niet komen. En ondertussen zijn de risico's wel een feit.
Het is bijzonder wrang dat België zich in 2008 bij de eerste redding ook al eens liet rollen. De nieuwe jobstijding is koren op de molen van die politieke partijen die aanklagen dat de parlementaire bijzondere Dexia-commissie niet eens de middelen krijgt om te onderzoeken wie verantwoordelijk is voor Dexia's val.
Toevallig raakte gisteren in de Franse krant Le Figaro ook bekend dat Pierre Richard, de Fransman die Dexia tot in 2006 leidde, van een jaarlijkse pensioenvergoeding geniet van 600.000 euro. De Dexia-groep betaalt die factuur. Op de raad van bestuur van Dexia is al enkele keren gevraagd 'om te bekijken of men die betalingen niet kan stopzetten'. 'Maar het remuneratiecomité van Dexia is tegenwoordig niet erg actief', zegt een insider.
Dat comité wordt voorgezeten door Jean-Luc Dehaene, voorzitter van Dexia. Hij was gisteren afwezig op de jaarlijkse persconferentie.
Naast drie Fransen zetelen ook Francis Vermeiren (Open VLD) en Francine Swiggers (Arco) in dat comité. Mariani zei gisteren dat de vergoeding voor Richard valt onder de Franse regeling van Dexia Crédit Local. Valérie Pécresse, de woordvoerster van de Franse regering, zei dat het schokkend was hoe Richard van een gouden pensioenparachute geniet terwijl Dexia in slechte papieren zit."
In de bijzondere Kamercommissie is elke verantwoordelijke doodleuk komen verkondigen dat hem niets te verwijten valt. Het vertrouwen in de goede werking van de democratische instellingen mag zowat het heiligste zijn dat we te verdedigen hebben, toch denken velen dat ze kosteloos het parlementaire werk kunnen dwarsbomen over Dexia - een bank met een balanstotaal van meer dan de waarde van alle goederen en diensten waarvoor de Belgen samen twee jaar lang dienen te werken. Wie denkt dat dit de geloofwaardigheid van de politiek geen schade berokkent, heeft het grondig mis.
Het antwoord dat je krijgt bij de vraag om volledige opheldering is dat het allemaal niets meer uithaalt omdat het kalf toch al verdronken is. Dat is een redenering die ervan uitgaat dat de bevolking geen recht heeft om te weten wat er met haar belastinggeld gebeurt. Ten tweede gelden hopelijk ook hier principes van rechtvaardigheid. Als er iemand vermoord wordt, zeggen we toch ook niet: wat haalt een onderzoek uit, hem terugbrengen lukt toch niet meer? Ten slotte is het niet zo dat we ervan kunnen uitgaan dat alle schade al geleden is. De belastingbetaler wordt in het perscommuniqué van gisteren gevraagd om de vergoeding voor de waarborgen voor het volledig losgeslagen vehikel - dat nog steeds een financieringskloof kent van 88 miljard - zo laag mogelijk te houden. Nochtans eist de Europese Commissie tot nader order dat risico's die door de staten gedekt worden, marktconform vergoed worden.
De rekening voor wat eerder beschreven werd als 'een bankenredding waar we geld aan gingen verdienen', loopt al fel op. We hebben met zijn allen al 4 miljard euro opgehoest voor de overname van Dexia Bank en 54 miljard euro aan staatswaarborgen voor de Dexia-holding uitgeschreven. Daar stopt het helaas niet bij, omdat de Belgische belastingbetaler ook nog geroepen werd om een gat te dichten van 700 miljoen euro dat voortvloeit uit de vereffening van de Gemeentelijke Holding, een cheque van 1 miljard euro uit te schrijven voor de Arco-coöperanten en 180 miljoen euro voor een obligatielening die Ethias niet op de markt geplaatst kreeg. Elke dag brengt nieuws over het dossier maar helaas valt het meeste daarvan tegenwoordig negatief uit. Zo verloopt de verkoop van de Turkse Denizbank, waar zoveel hoop op werd gevestigd, helemaal niet vlot. Ook bij Dexia Bank België, die op zoek is naar een nieuwe naam, is de stemming ondertussen onder nul gezakt bij de nieuwe politiek benoemde bestuurders. In de wandelgangen hoor je dat de nagelnieuwe raad van bestuur al op zijn eerste vergadering moest debatteren over verschillende ingrepen om de bank te versterken. Hierbij is ook al de intussen heilige drievuldigheid van kapitaalverhoging, staatswaarborgen en zelfs het oprichten van een bad bank ter sprake gekomen. In het huidige klimaat impliceert elke van die drie opties een nieuwe inbreng vanwege de belastingbetaler."
Als we tot slot nog dit artikel uit De Standaard lezen van vandaag, dan blijkt nog maar eens te meer hoe onze Belgische politici zich hebben laten rollen in de Dexia-onderhandelingen en aan welke risico's zij ons land hebben blootgesteld:
"Dexia nam gisteren de laatste twijfels weg omtrent de factuur die de (Belgische) belastingbetaler de komende jaren zal betalen voor de redding van de door grootheidswaanzin vastgelopen groep. De factuur zal zwaar zijn. België, dat 60,5 procent van de garanties verstrekte voor een in essentie Frans probleem, zal voor dat risico nauwelijks of niet worden vergoed. België heeft ondertussen wel beloofd dat het tot 54,5 miljard euro garanties verstrekt die op het eerste verzoek uitbetaalbaar zijn. Zo treedt ons land op als een verzekeraar, maar dan zonder franchise, en zonder verhaal.
Nu blijkt dus dat de beloofde vergoedingen voor dat risico er niet zullen komen. Er is geen geld. Het zakenplan dat Dexia heeft opgesteld en dat later deze maand bij Europa wordt ingediend, gaat volgens ingewijden uit van zo goed als geen betaling voor de door de overheid verstrekte waarborgen. Het zakenplan wordt momenteel door het auditkantoor PwC tegen het licht gehouden en straks door de overheden geanalyseerd. In de tweede helft van maart wordt het dan ingediend bij Europa.
De verwachting is dat Europa het plan goedkeurt. 'We zijn geen operationele bank meer, en concurreren niet meer met instellingen die geen steun hebben gehad', zei ceo Pierre Mariani.
Ecolo en Groen eisten gisteren in een communiqué prompt de heronderhandeling van de staatsgaranties. 'België heeft de garanties met een onbegrijpelijke lichtheid toegekend', zei Meyrem Almaci, financieel specialiste van Groen. Ze wijst ook op de catastrofale situatie bij de Franse poot van Dexia.
'Wanneer premier Di Rupo vandaag president Sarkozy ontmoet, dan moet hij een meer evenwichtige verdeling van de lasten vragen', zeggen ze in een persbericht. De garanties die België verstrekt, komen neer op 15procent van het bbp (dat is wat we jaarlijks met zijn allen produceren) tegenover een Franse inspanning van 2procent van het Franse bbp. Toenmalig premier Yves Leterme en ex-minister van Financiën Didier Reynders verdedigden die voor België ongunstige risicoverdeling met het argument dat België voor dat risico zou worden vergoed, en dat de begroting die opbrengst erg goed kon gebruiken. Die vergoeding zou oplopen tot honderden miljoenen euro's per jaar. Maar ze zal er nu niet komen. En ondertussen zijn de risico's wel een feit.
Het is bijzonder wrang dat België zich in 2008 bij de eerste redding ook al eens liet rollen. De nieuwe jobstijding is koren op de molen van die politieke partijen die aanklagen dat de parlementaire bijzondere Dexia-commissie niet eens de middelen krijgt om te onderzoeken wie verantwoordelijk is voor Dexia's val.
Toevallig raakte gisteren in de Franse krant Le Figaro ook bekend dat Pierre Richard, de Fransman die Dexia tot in 2006 leidde, van een jaarlijkse pensioenvergoeding geniet van 600.000 euro. De Dexia-groep betaalt die factuur. Op de raad van bestuur van Dexia is al enkele keren gevraagd 'om te bekijken of men die betalingen niet kan stopzetten'. 'Maar het remuneratiecomité van Dexia is tegenwoordig niet erg actief', zegt een insider.
Dat comité wordt voorgezeten door Jean-Luc Dehaene, voorzitter van Dexia. Hij was gisteren afwezig op de jaarlijkse persconferentie.
Naast drie Fransen zetelen ook Francis Vermeiren (Open VLD) en Francine Swiggers (Arco) in dat comité. Mariani zei gisteren dat de vergoeding voor Richard valt onder de Franse regeling van Dexia Crédit Local. Valérie Pécresse, de woordvoerster van de Franse regering, zei dat het schokkend was hoe Richard van een gouden pensioenparachute geniet terwijl Dexia in slechte papieren zit."
maandag 20 februari 2012
Politieke benoemingen: terug van nooit weggeweest
In de loop van vorige week werd bekend dat Etienne Schouppe, voormalig staatssecretaris voor Mobiliteit, topkandidaat is om de nieuwe voorzitter te worden van de Raad van Bestuur van Belgacom.
Door de lange regeringsvorming zijn talrijke overheidsposten nog niet ingevuld, ondanks het feit dat de kandidaten reeds geruime tijd geslaagd zijn in hun examen bij het selectiebureau Selor.
Blijkbaar heeft premier Di Rupo nu bij alle partijen een lijst opgevraagd waarin staat hoeveel topfuncties zij reeds in handen hebben bij de verschillende overheidsdiensten. Op basis van deze gegevens kunnen de openstaande posten dan verdeeld worden tussen de verschillende partijen.
Men kan dit zonder enig overdrijven koehandel noemen...
Ondanks het feit dat men reeds jaren geleden het selectiebureau voor overheidsbetrekkingen - Selor - heeft ingesteld blijkt hieruit eens te meer dat niet de competenties en de examenresultaten een primaire rol spelen bij de benoemingen, doch wel de partijkaart en de taalrol waartoe men behoort.
Men kan zich dan ook de vraag stellen waarom Selor nog moet blijven bestaan en waarom er nog middelen dienen te worden gespendeerd aan deze instelling.
Aan de doelstelling van Selor, m.n. het vermijden van louter politieke benoemingen en de bekwaamheid van de kandidaten laten primeren, wordt volledig voorbijgegaan.
M.a.w. de politieke benoemingen zijn nog steeds aanwezig, meer zelfs, ze zijn nooit weggeweest.
En wie is de dupe van al dit "gesjacher" tussen politici die ons land zogenaamd in het belang van ons allen besturen ? Dat is ongetwijfeld de burger.
Al deze functies worden betaald door de burger, met belastinggeld, en in ruil daarvoor mag men dan toch verwachten dat de meest capabele kandidaten op de meest belangrijke posten terechtkomen om een optimale werking van de overheidsdiensten te garanderen.
De burger mag toch a.h.w. "waar voor zijn geld" verwachten.
Bij onze overheid primeert dit gegeven alleszins NIET. Zolang alle partijen tevreden zijn en alle evenwichten bewaard worden is alles koek en ei.
Of de burger hiermee wel gediend is en of Etienne Schouppe nu de juiste man op de juiste plaats is, die vraag wordt door de politiek blijkbaar als minder belangrijk beschouwd.
 |
| Foto: vandaag.be |
Door de lange regeringsvorming zijn talrijke overheidsposten nog niet ingevuld, ondanks het feit dat de kandidaten reeds geruime tijd geslaagd zijn in hun examen bij het selectiebureau Selor.
Blijkbaar heeft premier Di Rupo nu bij alle partijen een lijst opgevraagd waarin staat hoeveel topfuncties zij reeds in handen hebben bij de verschillende overheidsdiensten. Op basis van deze gegevens kunnen de openstaande posten dan verdeeld worden tussen de verschillende partijen.
Men kan dit zonder enig overdrijven koehandel noemen...
Ondanks het feit dat men reeds jaren geleden het selectiebureau voor overheidsbetrekkingen - Selor - heeft ingesteld blijkt hieruit eens te meer dat niet de competenties en de examenresultaten een primaire rol spelen bij de benoemingen, doch wel de partijkaart en de taalrol waartoe men behoort.
Men kan zich dan ook de vraag stellen waarom Selor nog moet blijven bestaan en waarom er nog middelen dienen te worden gespendeerd aan deze instelling.
Aan de doelstelling van Selor, m.n. het vermijden van louter politieke benoemingen en de bekwaamheid van de kandidaten laten primeren, wordt volledig voorbijgegaan.
M.a.w. de politieke benoemingen zijn nog steeds aanwezig, meer zelfs, ze zijn nooit weggeweest.
En wie is de dupe van al dit "gesjacher" tussen politici die ons land zogenaamd in het belang van ons allen besturen ? Dat is ongetwijfeld de burger.
Al deze functies worden betaald door de burger, met belastinggeld, en in ruil daarvoor mag men dan toch verwachten dat de meest capabele kandidaten op de meest belangrijke posten terechtkomen om een optimale werking van de overheidsdiensten te garanderen.
De burger mag toch a.h.w. "waar voor zijn geld" verwachten.
Bij onze overheid primeert dit gegeven alleszins NIET. Zolang alle partijen tevreden zijn en alle evenwichten bewaard worden is alles koek en ei.
Of de burger hiermee wel gediend is en of Etienne Schouppe nu de juiste man op de juiste plaats is, die vraag wordt door de politiek blijkbaar als minder belangrijk beschouwd.
donderdag 16 februari 2012
De politieke spelletjes van de Nationale Bank
Eén van de grote discussies dezer dagen betreft het al dan niet aanpassen van het bestaande indexsysteem.
Een moeilijke politieke discussie waarin de tegenstellingen tussen links en rechts (hoofdzakelijk socialisten en liberalen) aan de oppervlakte komen en waarbij de CD&V - zoals zo vaak - midden in het bed ligt en zich niet volmondig uitspreekt of het nu pro of contra een aanpassing pleit.
De verschillende politieke ideologieën hebben dus hun eigen visie en dit is ook niet meer dan logisch. Er zijn evenveel argumenten voor een wijziging of een behoud van het systeem. De tegenstrijdige visies zijn dan ook de kern van de politiek en horen bij een goed werkende democratie.
Alleszins zal er vroeg of laat een beslissing moeten worden genomen over deze problematiek om te vermijden dat deze discussie een splijtzwam wordt binnen de regering.
Eén van de instellingen die daarbij kan helpen is de Nationale Bank van België waarvan wordt verondersteld dat zij op een objectieve manier verslag uitbrengt over de financieel-economische toestand van het land en aanbevelingen formuleert voor eventuele toekomstige beleidsmaatregelen.
Nu is wederom gebleken dat deze objectiviteit ver te zoeken is en dat de Nationale Bank evenveel politiek geïnspireerd is dan regering zelve. De gouverneur van de Nationale Bank - Luc Coene - vond het blijkbaar nodig om een "ontwerp"studie over de index reeds over te maken aan premier Di Rupo zonder dat hij hiervoor het akkoord had van zijn directiecomité, hetgeen gebruikelijk is.
Luc Coene is de voormalige kabinetschef en rechterhand van Guy Verhofstadt ...
Het is dus een gegeven dat zowel de Gouverneur als de leden van het directiecomité politiek benoemd zijn en dus van verschillende politieke strekkingen zijn en eigen visies hebben.
Blijkbaar vond Coene het in deze noodzakelijk om zijn persoonlijke - liberale - visie door te drukken en negeerde hij zomaar eventjes het ganse directiecomité.
Dergelijke werkwijzen tonen nog maar eens aan dat zelfs in een instelling waarvan men waarborgen van objectiviteit verwacht om de regering ernstig te adviseren om tot een goed economisch beleid te komen, de partijpolitieke overwegingen de overhand nemen.
De vraag of een beslissing in de ene of de andere richting nu het beste is voor het land en zijn bevolking lijkt hierbij eerder van ondergeschikt belang.
Een moeilijke politieke discussie waarin de tegenstellingen tussen links en rechts (hoofdzakelijk socialisten en liberalen) aan de oppervlakte komen en waarbij de CD&V - zoals zo vaak - midden in het bed ligt en zich niet volmondig uitspreekt of het nu pro of contra een aanpassing pleit.
De verschillende politieke ideologieën hebben dus hun eigen visie en dit is ook niet meer dan logisch. Er zijn evenveel argumenten voor een wijziging of een behoud van het systeem. De tegenstrijdige visies zijn dan ook de kern van de politiek en horen bij een goed werkende democratie.
Alleszins zal er vroeg of laat een beslissing moeten worden genomen over deze problematiek om te vermijden dat deze discussie een splijtzwam wordt binnen de regering.
Eén van de instellingen die daarbij kan helpen is de Nationale Bank van België waarvan wordt verondersteld dat zij op een objectieve manier verslag uitbrengt over de financieel-economische toestand van het land en aanbevelingen formuleert voor eventuele toekomstige beleidsmaatregelen.
 |
| Foto: Knack.be |
Nu is wederom gebleken dat deze objectiviteit ver te zoeken is en dat de Nationale Bank evenveel politiek geïnspireerd is dan regering zelve. De gouverneur van de Nationale Bank - Luc Coene - vond het blijkbaar nodig om een "ontwerp"studie over de index reeds over te maken aan premier Di Rupo zonder dat hij hiervoor het akkoord had van zijn directiecomité, hetgeen gebruikelijk is.
Luc Coene is de voormalige kabinetschef en rechterhand van Guy Verhofstadt ...
Het is dus een gegeven dat zowel de Gouverneur als de leden van het directiecomité politiek benoemd zijn en dus van verschillende politieke strekkingen zijn en eigen visies hebben.
Blijkbaar vond Coene het in deze noodzakelijk om zijn persoonlijke - liberale - visie door te drukken en negeerde hij zomaar eventjes het ganse directiecomité.
Dergelijke werkwijzen tonen nog maar eens aan dat zelfs in een instelling waarvan men waarborgen van objectiviteit verwacht om de regering ernstig te adviseren om tot een goed economisch beleid te komen, de partijpolitieke overwegingen de overhand nemen.
De vraag of een beslissing in de ene of de andere richting nu het beste is voor het land en zijn bevolking lijkt hierbij eerder van ondergeschikt belang.
dinsdag 14 februari 2012
De grondwet buitenspel: de ware reden
De laatste tijd hebben al meerdere juridische experts hun bezorgdheid geuit omtrent de wijze waarop deze regering met de grondwet omgaat.
Waarover gaat het ?
Om in België de Grondwet te kunnen wijzigen dient het parlement bij gewone meerderheid de artikelen aan te duiden die in een volgende legislatuur in aanmerking komen voor wijziging. Na het organiseren van verkiezingen heeft het parlement dan de mogelijkheid om dit ook effectief te doen, mits een 2/3de meerderheid.
Eén van de artikelen die voor de laatste verkiezingen van 2010 voor herziening vatbaar werden verklaard is artikel 195 van de grondwet. Dit artikel bevat de hierboven kort samengevatte werkwijze om tot wijziging van de grondwet te kunnen overgaan.
De huidige regering wenst dit artikel nu "tijdelijk" te wijzigen en te schorsen zodat zij toch een heel aantal grondwetsartikelen kan wijzigen zonder dat deze tijdens de vorige legislatuur voor herziening vatbaar werden verklaard. Men gebruikt dus a.h.w. artikel 195 als een passe-partout om de grondwet buitenspel te zetten.
Het spreekt vanzelf dat dit een zeer gevaarlijk precedent is en dat dergelijke constructies eenvoudig kunnen misbruikt worden om bepaalde zaken in de grondwet te laten opnemen zonder dat de bevolking zich hiermee akkoord kan verklaren.
De regering zegt echter dat er zich geen probleem stelt en dat deze tijdelijke ingreep noodzakelijk is om het moeizaam bereikte akkoord over de staatshervorming te kunnen uitvoeren. Vooral de Vlaamse politici - met staatssecretaris Verherstraeten (CD&V) voorop - trachten dit juridisch kunst- en vliegwerk te vergoelijken door het op die manier aan de Vlamingen voor te stellen.
In een artikel in De Morgen stelt Hendrik Vuye - professor staatsrecht aan de universiteit van Namen - dat dergelijke ingrepen helemaal niet nodig zijn om de staatshervorming te realiseren en BHV te splitsen !
Artikel 195 dient volgens hem juridisch gezien enkel te worden geschorst om een kleine hervorming van de Senaat te realiseren, maar bovenal om al de compensaties die de Franstaligen bij de onderhandelingen hebben bedongen, in de grondwet te kunnen verankeren.
Deze stelling wordt verkondigd door een professor aan een Franstalige universiteit. Deze kan men toch bezwaarlijk verdenken van enig overdreven flamingantisme.
Het bewuste artikel vindt men hier terug: http://www.demorgen.be/dm/nl/2461/De-Gedachte/article/detail/1394252/2012/02/14/De-grondwetsfraude-van-de-regering-Di-Rupo.dhtml
Het lijkt er dus steeds meer op dat de Vlaamse onderhandelaars zich eens te meer hebben laten rollen en enkel bevoegdheidsoverdrachten hebben kunnen bekomen op voorwaarde dat de Franstaligen allerlei zaken die in hun voordeel zijn in de grondwet konden laten opnemen.
Hierbij dient er te worden op gewezen dat er geen enkele instantie bestaat - zelfs niet het Grondwettelijk Hof - die kan optreden bij een dergelijke flagrante schending van de grondwet. De regering eigent zich dus op volstrekt ongrondwettige wijze de bevoegdheid toe om de grondwet naast zich neer te leggen en dit uitsluitend ten voordele van de Franstaligen !
De Franstaligen hebben dit overigens goed bekeken. Eens de grondwet in hun voordeel is gewijzigd kan dit nooit meer worden teruggedraaid. Om de grondwet te wijzigen heeft men namelijk een 2/3de meerderheid nodig en alle Vlaamse parlementsleden samen komen nooit aan die 2/3de.
Professor Vuye besluit - op ironische toon - met te stellen dat deze regering de mond weliswaar vol heeft over sociale- en fiscale fraude, doch dat grondwetsfraude blijkbaar niet gesanctioneerd wordt ...
Waarover gaat het ?
Om in België de Grondwet te kunnen wijzigen dient het parlement bij gewone meerderheid de artikelen aan te duiden die in een volgende legislatuur in aanmerking komen voor wijziging. Na het organiseren van verkiezingen heeft het parlement dan de mogelijkheid om dit ook effectief te doen, mits een 2/3de meerderheid.
 |
| Foto: Reuters |
De huidige regering wenst dit artikel nu "tijdelijk" te wijzigen en te schorsen zodat zij toch een heel aantal grondwetsartikelen kan wijzigen zonder dat deze tijdens de vorige legislatuur voor herziening vatbaar werden verklaard. Men gebruikt dus a.h.w. artikel 195 als een passe-partout om de grondwet buitenspel te zetten.
Het spreekt vanzelf dat dit een zeer gevaarlijk precedent is en dat dergelijke constructies eenvoudig kunnen misbruikt worden om bepaalde zaken in de grondwet te laten opnemen zonder dat de bevolking zich hiermee akkoord kan verklaren.
De regering zegt echter dat er zich geen probleem stelt en dat deze tijdelijke ingreep noodzakelijk is om het moeizaam bereikte akkoord over de staatshervorming te kunnen uitvoeren. Vooral de Vlaamse politici - met staatssecretaris Verherstraeten (CD&V) voorop - trachten dit juridisch kunst- en vliegwerk te vergoelijken door het op die manier aan de Vlamingen voor te stellen.
In een artikel in De Morgen stelt Hendrik Vuye - professor staatsrecht aan de universiteit van Namen - dat dergelijke ingrepen helemaal niet nodig zijn om de staatshervorming te realiseren en BHV te splitsen !
Artikel 195 dient volgens hem juridisch gezien enkel te worden geschorst om een kleine hervorming van de Senaat te realiseren, maar bovenal om al de compensaties die de Franstaligen bij de onderhandelingen hebben bedongen, in de grondwet te kunnen verankeren.
Deze stelling wordt verkondigd door een professor aan een Franstalige universiteit. Deze kan men toch bezwaarlijk verdenken van enig overdreven flamingantisme.
Het bewuste artikel vindt men hier terug: http://www.demorgen.be/dm/nl/2461/De-Gedachte/article/detail/1394252/2012/02/14/De-grondwetsfraude-van-de-regering-Di-Rupo.dhtml
Het lijkt er dus steeds meer op dat de Vlaamse onderhandelaars zich eens te meer hebben laten rollen en enkel bevoegdheidsoverdrachten hebben kunnen bekomen op voorwaarde dat de Franstaligen allerlei zaken die in hun voordeel zijn in de grondwet konden laten opnemen.
Hierbij dient er te worden op gewezen dat er geen enkele instantie bestaat - zelfs niet het Grondwettelijk Hof - die kan optreden bij een dergelijke flagrante schending van de grondwet. De regering eigent zich dus op volstrekt ongrondwettige wijze de bevoegdheid toe om de grondwet naast zich neer te leggen en dit uitsluitend ten voordele van de Franstaligen !
De Franstaligen hebben dit overigens goed bekeken. Eens de grondwet in hun voordeel is gewijzigd kan dit nooit meer worden teruggedraaid. Om de grondwet te wijzigen heeft men namelijk een 2/3de meerderheid nodig en alle Vlaamse parlementsleden samen komen nooit aan die 2/3de.
Professor Vuye besluit - op ironische toon - met te stellen dat deze regering de mond weliswaar vol heeft over sociale- en fiscale fraude, doch dat grondwetsfraude blijkbaar niet gesanctioneerd wordt ...
Abonneren op:
Posts (Atom)